พระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ. ๒๕๐๕ เป็นกฎหมายหลักที่ใช้ควบคุมการประกอบกิจการโรงรับจำนำในประเทศไทย เพื่อคุ้มครองประชาชนผู้ใช้บริการ และจัดระเบียบการดำเนินงานให้มีประสิทธิภาพ โดยกฎหมายฉบับนี้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๕ และกำหนดหน้าที่ของผู้รับจำนำ การออกใบอนุญาต การตรวจสอบ และกำหนดบทลงโทษสำหรับผู้ที่ฝ่าฝืน
วัตถุประสงค์: เพื่อจัดระเบียบการตั้งโรงรับจำนำ กำหนดหลักเกณฑ์การรับจำนำ และคุ้มครองประชาชนผู้จำนำ รวมถึงประโยชน์ต่อระบบเศรษฐกิจและสังคม
การควบคุม: กำหนดให้มีเจ้าพนักงานผู้ออกใบอนุญาต เจ้าพนักงานตรวจโรงรับจำนำ และคณะกรรมการควบคุมโรงรับจำนำ เพื่อกำกับดูแลการประกอบกิจการให้เป็นไปตามกฎหมาย
หน้าที่ผู้รับจำนำ: กำหนดหน้าที่ต่างๆ เช่น การแสดงอัตราดอกเบี้ย การออกตั๋วรับจำนำ การเก็บรักษาทรัพย์สินจำนำ และการคืนทรัพย์สินแก่เจ้าของเมื่อมีการไถ่ถอน
อำนาจหน้าที่ของเจ้าพนักงาน: เจ้าพนักงานมีอำนาจในการตรวจสอบเอกสาร การดำเนินคดี และการเปรียบเทียบปรับในกรณีที่มีการกระทำความผิด
วิธีเก็บข้อมูล : จากการขออนุญาตจัดตั้งโรงรับจำนำในพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ โดยที่ทำการปกครองจังหวัดสุรินทร์